Faustian Ethos

Cavernous and lucrative are the shapes of Evolution, Force fed to jackals and antiquities shed to hysterical tears, As the Walls to sovereignty are crumbling down, With the sound of the Instruments in the Wind, The First Pillar Trembles, the First Pillar Falls A symphony of brazen howls tears the thorax, A morphological climax of hideous and devious cacophony, The flashing descent of the Guillotine, This the Aperture of Goethian Overture, A moment of Clarity within the aphorisms of Wilde Wake up, Glimmers of Grandeur! The Aesthetics of the Tragedies performed In the vulgar passing of the Centuries, And you may doubt now, that the Stars are Fire, And you may doubt now, the Sun doth move, You may doubt, childe, Truth to be a Liar, But you shall never doubt the Love towards The Goddess, You shall never doubt that I Love.

Submitted by Finntroll — Apr 26, 2025

Into the triangle aflame , from the Eighth House I descend From the sphere of Pluto unto the distant orb of Mars Where lust, death and rebirth conjoin in a frenzied dance Spiraling inwards, where emotions run deep. Steering through ageless waters Beyond the grip of logical thoughts Past the frontiers of limitations Into the boundless currents of interconnection Navigating along the subtle threads of profound feelings The most intense introspection, the most violent staggering The most exquisite suffering. Attaining through will, asserting through discipline Bearing a burning heart and a punishing sting The charisma of healing, the passion and the ruthlessness Magickal empathy armed with vengeful poison. Ascend of the compulsion Secrets beheld summoned into the light Unafraid to gaze into the blackest depths of perception I shall transform unto the higher levels of my Being.

Submitted by Infernal Flame — Apr 26, 2025

Πάρε μακριά το κρασί, απόψε η ψυχή μου είναι άγρια. Τα μέρη είναι ίδια: Γεσθημανή και εδώ, ο Αλεκτωρ ακούγεται το ίδιο. Πάρε μακριά τον Αρτο, σήμερα θα πεθάνω. θα ειμαι παντα εδω.. οταν με τυλιξουν.. εγω θα ειμαι παντα εδω! Προσπέρασα τον παράδεισο, Αλλού καίγονται οι φίλοι μου. Μπορεί να χάσαμε πιο πολλά απ’ όσα κερδίσαμε μαζί, Αλλά η τιμή είναι μεγάλη. Και όταν η μνήμη σβήσει και τα ονόματα χαθούν, Θα μείνουμε σα λέπρα σε πανί, σα εφιάλτης Στον ύπνο σας. Αφήστε τη γη για τους κοινούς, Εμείς θα φύγουμε σε άλλους ωκεανούς ελπίδας, Μετρήσανε τη γη, την τεμαχίσανε, δεν έμεινε σπιθαμή ελευθερίας. Αφήστε τη γη για τους φοβισμένους, Τα άρματά μας στρέφονται στον ουρανό, και καλούμε τα φτερά αρχαίων θεών Για νέους Αρμαγεδώνες. Αφήστε τη γη σε όσους κοιμούνται. Για όσους δεν τολμούν να δουν ψηλά. Πετάω απόψε Προς την Αποθέωσή μου. Και τι να γράψετε στον τάφο μου; Εδώ είναι το κουφάρι του Πιο πάνω συνήθως και πιο χαμηλά συχνά από τους άλλους, μέτριος ποιητής και από πάνω δυο μέτρα χώμα. Και εγώ θα είμαι κύμα που θα σκάω στο Άλφα του Κενταύρου.

Submitted by Pestilence — Apr 26, 2025

Ο ποιητής μου είπε πως ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός: Ανάμεσα σε δύο ηλιοστάσια, η ένταση έγινε ανυπόφορη. Δε συλλογιέμαι πια, δε βλέπω πια, μόνο αναθυμάμαι. Παλιά δόξα: περίλαμπροι άντρες έσβησαν, δάφνες μασημένες, ο Οζυμανδίας στην άμμο να παρακαλεί τους διαβάτες «Βασιλιά των Βασιλέων» να τον αποκαλέσουν, Μα είναι βασιλιάς μόνο σε μια χούφτα σκόνης και στην χούφτα αυτή βλέπω τον τρόμο. Και όμως τον χαιρετώ κάθε πρωί ενώ ο ήλιος σιγά σιγά τον τρώει εκεί στην έρημο δίπλα στην όαση του El-Fayoum. Κάθε βράδυ στον ύπνο μου βλέπω τη Σίβυλλα. Κάθε βράδυ την ρωτώ «Σίβυλλα, τι θέλεις;» Kαι εκείνη απαντά: «αποθανείν θέλω.» «αποθανείν θέλω.» «αποθανείν θέλω.» «Σίβυλλα, πώς αποθνίσκει ο κόσμος;” Και αποκρίθηκε αυτή: Είδα την Πιέτα και η Παρθένος με κοιτούσε με μάτια νεκρού. Χαϊδεύει τον Χριστό (δεν είναι μητέρα Δεν είναι μητέρα Είναι φίδι) Σιωπηλά. Πελώρια μάτια, μαύρα χείλη, νύχια κόκκινα και στο βάθος Σκληρότητα πέρα από κατανόηση. Ο Νέος Τύραννος στο παρθενικό σεντόνι. (Δεν είναι μητέρα, δεν είναι μητέρα, είναι φίδι) Αυτός ο Τόπος είναι Τρομερός. Έτσι πεθαίνει ο κόσμος μας Έτσι πεθαίνει ο κόσμος μας Έτσι πεθαίνει o κοσμος μας Όχι με Κραυγή, αλλά με Στεναγμό.

Submitted by Corpse Grinder — Apr 26, 2025

Fallen values emerge, like the Beast of the Nine fiery Tongues. The Laurel-crowned King, hulking his Majesty on the Tower of Virtue. The veil of Endless Reign, rules and divides. Rules and legislates the New Dawn. Igne natura renovatur integra! The Fall He praises and Death is dethroned as the Yoke of the final Judgement. Astra inclinant, sed non obligant! His wings tear the Aether and the membrane of the fictitious substance becomes the shell of the infamous breed. The madness of the Divine Element, the cloak of the Chosen. Ecce deus fortior me, qui veniens dominabitur michi. Crimson is the wave of creation, devoured and raining upon the race of the descendants of the Crimson Sun and the star-clad hermetic Gate. Despair upon the one-eyed putrid fruit of Adam and the sterile Eve I command! Vincit qui se vincit The bow before the red throne of your sovereign Majesty I swear... To manifest your Will and Allegiance to the Infinite, Magnum Opus of your endless Empire, I dedicate my Self! My loyalty shall be my Honor. Ecce deus fortior me, qui veniens dominabitur! Incipit Vita Nuova!

Submitted by Morgoth — Apr 26, 2025