From the Darkness Within

No lyrics have been submitted for this track yet.

Βαθιά στα σπλάχνα της Γής, στο αέναο σκοτάδι Εκεί όπου ο Δίας πρόσταξε, αιώνια καταδίκη Θνητοί που πίστεψαν πως ξεπέρασαν τους Θεούς Τώρα στα Τάρταρα ριγμένοι, βασανίζονται αιώνια Κανένας οίκτος, καμιά ελπίδα Εκεί βαθιά στα απύθμενα τα Τάρταρα Τάνταλε Όλα φαίνονται τόσο κοντά μα τόσο μακρινά Με τεντωμένα χέρια, που μάταια προσπαθούν Με ξεραμένο στόμα, που ποτέ δεν θα ξεδιψάσει Όσο και αν ουρλιάζεις, κανένας δεν σ’ ακούει Το βαθύ σκοτάδι σου καταπίνει τη φωνή Σίσυφε Αέναα σπρώχνεις το βράχο ως τη κορφή Με ματωμένα χέρια που μάταια προσπαθούν Με το κορμί φθαρμένο που ποτέ δεν θα ξαποστάσει Όσο και να φτάνεις στην κορυφή Ο βράχος πίσω θα κυλλά, και πάλι από την αρχή Ιξίωνα Ο κόσμος γύρο σου γυρνάει Με δεμένα χέρια επάνω στον τροχό Με μάτια που από την ορμή ματώνουν Όσο και αν φωνάζεις, οι Θεοί δεν σε ακούν Τις αλλόκοσμες κραυγές σου τις θάβει το πυκνό σκοτάδι Μια τιμωρία πέρα από κάθε πόνο, πέρα από τον θάνατο Στις σκοτεινές φυλακές στα Τάρταρα

Submitted by NecroLord — Apr 26, 2025

Αίμα στον κύκλο κυλά, με προσφορές στους νεκρούς να δώσεις Εκεί που ο Κοκκυτός συναντά το ποτάμι της φωτιάς Εκεί που το φώς του ήλιου χάνεται Εκεί που φρουρός, ο Κέρβερος κοιτά Εκεί στις πύλες του Άδη ἐλλισάμην, τὰ δὲ μῆλα λαβὼν ἀπεδειροτόμησα ἐς βόθρον, ῥέε δ᾿ αἷμα κελαινεφές: αἱ δ᾿ ἀγέροντο ψυχαὶ ὑπὲξ Ἐρέβευς νεκύων κατατεθνηώτων. Με το κεφάλι του μαύρου αμνού, στο έρεβος να κοιτά Και με το βλέμμα στραμμένο στο χάος Με το αίμα να ακουμπά τα νερά ξεδιψάνε οι αδύναμες ψυχές Και μιλάνε για ότι γίνεται στον Κόσμο, ζωντανών και νεκρών νύμφαι τ᾿ ἠίθεοί τε πολύτλητοί τε γέροντες παρθενικαί τ᾿ ἀταλαὶ νεοπενθέα θυμὸν ἔχουσαι, ψυχαὶ ἐλεύσονται νεκύων κατατεθνηώτων. δὴ τότ᾿ ἔπειθ᾿ ἑτάροισιν ἐποτρῦναι καὶ ἀνῶξαι μῆλα, τὰ δὴ κατάκειτ᾿ ἐσφαγμένα νηλέι χαλκῷ, δείραντας κατακῆαι, ἐπεύξασθαι δὲ θεοῖσιν, ἰφθίμῳ τ᾿ Ἀίδῃ καὶ ἐπαινῇ Περσεφονείῃ: Με ήρωες και βασιλιάδες μίλησα Με ψυχές που χαθήκαν στις μάχες Και τον μέγα μάντη στις σκιές αναζητώ Να μου δώσει του γυρισμού το χρησμό

Submitted by Nargaroth — Apr 26, 2025

∆αίμονα κικλήσκω μεγάλαν ἡγήτορα φρικτόν,μειλίχιον ∆ία, παγγενέτην, βιοδώτορα ѳνητῶν,Ζῆνα μέγαν, πολύπλαγκτον, ἀλάστορα, παμβασιλῆα, πλουτοδότην, ὁπόταν γε βρυάζων οἶκον ἐσέλѳηι,ἔμπαλι δὲ τρύχοντα βίον ѳνητῶν πολυμόχѳων∙ ἐν σοὶ γὰρ λύπης τε χαρᾶς κληῖδες ὀχοῦνται.τοιγάρ τοι, μάκαρ, ἁγνέ, πολύστονα κήδε' ἐλάσσας,ὅσσα βιοφѳορίην πέμπει κατὰ γαῖαν ἅπασαν,ἔνδοξον βιοτῆς γλυκερὸν τέλος ἐσѳλὸν ὀπάζοις

Submitted by Lake of Tears — Apr 26, 2025

Από της κόλασης τα βάθη, τον σκοτεινό τον Άδη Σκιές νεκρών έλκονται από των θνητών τα πάθη Αμίλητες, σιωπηλές, με βλέμμα που σκάβει στην ψυχή σου Κρυμμένες στο σκοτάδι, να μην τις μολύνει το φώς Χωρίς μορφή, χωρίς πνοή, σκορπάνε τον τρόμο Χωρίς φωνή, χωρίς λαλιά και όμως σου μιλάνε Στα βάθη της ψυχής σου Στα αρχαία δάση, και στις ψηλές κορφές Την χαμένη σου μορφή αναζητάς μέσα στις σκιές Το όνομα σου θαμμένο κάτω από ναούς Το κορμί σου καρφωμένο σε πέτρινους σταυρούς Την αλήθεια που φυλάκισαν, αναζητάς Στα κρυμμένα μυστικά, που βρίσκονται μπροστά Μα όμως δεν τα βλέπεις Έγιναν σκιές αόρατες αμίλητες σιωπηλές Χωρίς μορφή, χωρίς πνοή, σε κυνηγάν ακόμα Χωρίς φωνή χωρίς λαλιά και όμως σου μιλάνε Σκεπασμένοι απτό χώμα Ψιθυρίζουν στο σκοτάδι, ψιθυρίζουν στα βάθη της ψυχής σου Αν μας δεις μην φοβηθείς, μια σκιά είσαι και εσύ Μια σκιά που χάθηκε, και την έπνιξε το φώς τους Τρεμοσβήνεις και θα χαθείς θα σε θάψει ο σταυρός τους Στο βαθύ σκοτάδι κρύψου, η Νύκτα να σε αγκαλιάσει Και κλείσε τα μάτια για μια φορά για να δεις τη μορφή μας Για να βρεις την αλήθεια που σε ξέχασε Μόνο να πολεμάς ακόμα

Submitted by NecroLord — Apr 26, 2025

Πρωτόγεννοι θεοί, εσείς που στα απύθμενα Τάρταρα βασιλεύετε Φύλακες ενός εφιάλτη Εσείς που για πάντα οι Ολύμπιοι θεοί σας έριξαν Στα βάθρα της γης Εκεί βαθειά στη κόλαση του Άδη Ξεχασμένοι στο πιστό καθήκον στα αιώνια δεσμά σας Φυλακισμένοι φύλακες της αβύσσου. Εκατόγχειρες παιδιά της Γέας και του Ουρανού Τυφώνα εσύ που αψήφησες τον Δία Κάμπη εσύ που τους Τιτάνες και κύκλωπες αιώνια φυλάς Φύλακες της Αβύσσου Φλογισμένοι τοίχοι από μπρούντζο, υψώνονται στα έγκατα της Γής Ουρλιαχτά βασανισμένων ψυχών, προκαλούν το χάος Και αυτοί φρουροί με μορφές που σου κόβουν την ανάσα Εκεί βαθιά στην κόλαση, στα Τάρταρα Κρατάτε τον εφιάλτη ζωντανό κανείς μην τον ξεχνάει Στις φλόγες τις αέναες τον πόνο για να νιώσουν Και οι απέθαντες ψυχές στιγμή μην ησυχάζουν Στις φυλακής τα Τάρταρα αιώνια να σπαράζουν Και όσους ακόμα ζωντανούς και αυτούς να τους τρομάζουν Ποτέ κανένας μην τολμά να αψηφά το Δία Γιατί στα Τάρταρα ρίχνεται σε αιώνια τιμωρία Πρωτόγεννοι θεοί, Τιτάνες Φύλακες τις δικιάς σας φυλακής Φύλακες του απύθμενου σκότους Φύλακες της άσβεστης της φλόγας Φύλακες της Αβύσσου

Submitted by Finntroll — Apr 26, 2025

Αερικά και φαντάσματα, δαίμονες, τέρατα, Καταχθόνιοι θεοί, Τιτάνες, ποτάμια και σκοτεινά βασίλεια Εκεί στο θρόνο, των σκιών, από τα βάθη του σκότους Ο Άδης κυβερνά Μύθοι των αιώνων που περάσαν, την μοίρα των ανθρώπων την χαράξαν και αυτοί που τη πύλη την σφραγίσαν, το σκοτάδι με μανία κυνηγήσαν πίστεψαν πως κυρίεψαν το φώς, και το σύμβολο τους είναι ο σταυρός Μια τελετουργία σκοτεινή, τα μυστικό της Εκάτης ξεκλειδώνει Αρχέγονες τελετές, μυστήρια μια μακρινής ανάμνησης Οι Μύστες έχασαν το μυστικό, ο αμνός δεν έχει πια βωμό Και ο βασιλιάς παλάτι Εἰνοδίαν Ἑκάτην κλήιζω, τριοδῖτιν, ἐραννήν, οὐρανίαν χѳονίαν τε καὶ εἰναλίαν, κροκόπεπλον, τυμβιδίαν, ѱυχαῖς νεκύων μέτα βακχεύουσαν, Περσείαν, φιλέρημον, ἀγαλλομένην ἐλάφοισι, νυκτερίαν, σκυλακῖτιν, ἀμαιμάκετον βασίλειαν, ѳηρόβρομον, ἄζωστον, ἀπρόσμαχον εἶδος ἔχουσαν, ταυροπόλον, παντὸς κόσμου κληιδοῦχον ἄνασσαν, ἡγεμόνην, νύμφην, κουροτρόφον, οὐρεσιφοῖτιν, λισσόμενος κούρην τελεταῖς ὁσίαισι παρεῖναι βουκόλωι εὐμενέουσαν ἀεὶ κεχαρηότι ѳυμῶι. Μυστικά των αιώνων που περάσαν, την μοίρα των ανθρώπων την χαράξαν και αυτοί που τη πύλη την σφραγίσαν, το σκοτάδι με μανία κυνήγησαν πίστεψαν πως είναι το φώς, και το σύμβολο τους είναι ο σταυρός Πίσω από την σφραγισμένη πύλη, υπάρχει ακόμα Από τα βάθη του σκότους η χαμένη γνώση αναβλύζει με μορφή τρομερή Και τρομάζει αυτούς που πίστεψαν ότι έγιναν θεοί Το σκοτάδι φοβούνται γιατί με το φως το δικό τους ποτέ τους δεν θα βρούνε Την αλήθεια που κρύβεται εκεί Η πύλη σφραγισμένη, η γνώση θαμμένη, μα ακόμα βρίσκεται εκεί Περιμένει μέσα από το σκοτάδι να βγει με ορμή Να τσακίσει με μανία αυτούς με την αγγελική μορφή

Submitted by Grave666 — Apr 26, 2025

Τίποτα, ούτε φώς ούτε σκοτάδι Τίποτα, ούτε γέλιο, ούτε δάκρυ Τίποτα, ούτε ζωή και θάνατος Τίποτα, ούτε φωνή ούτε σιωπή Εκεί όπου τίποτα δεν αρχίζει, και τίποτα δεν τελειώνει Εκεί όπου τα πάντα υπάρχουν Εκεί δίχως αρχή και τέλος Βυθίζομαι στο άπειρο και το κενό με αγγίζει Ελεύθερος στο τίποτα που την ψυχή γεμίζει Εκεί που η σκέψη σταματά, και η φαντασία παγώνει Εκεί όπου από παντού είναι βοράς και νότος Εκεί που το σκοτάδι θάβεται Εκεί που το κενό γεμίζει και μένει πάντα άδειο Τίποτα, ούτε βασιλιάς και θρόνος Τίποτα, ούτε χρόνια και αιώνες Τίποτα, ούτε φωτιά και στάχτη Τίποτα, ούτε γη και πέτρα Σκέψεις που έμειναν κενές διασχίσανε το χάος Δίχως τοίχοι να τις σταματούν, λόγια να τις δικάσουν Ανέγγιχτες κατάφεραν και φτάσανε στο τέλος Το τέλος ήταν η αρχή και η αρχή το τέλος Ήταν ένα τίποτα που ήτανε τα πάντα Τα πάντα για ένα τίποτα στον κόσμο τον δικό μας Τίποτα ως εκεί που αγγίξαμε Τίποτα ως εκεί που ζήσαμε Τίποτα ως εκεί που γεννηθήκαμε Τίποτα ως εκεί που ονειρευτήκαμε ΤΙΠΟΤΑ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ

Submitted by The Void — Apr 26, 2025